جهانی شدن   ...چند وقت است که به این سیاره فرستاده شده است؟    خودش هم نمی داند. هیچ کس نمی داند،غیر از خدا.    مهم نیست چند سال است این جاست،مهم این است که    به تک تک ساکنان این سیاره وابسته است.    با گذشت این همه سال،هنوز جوان است و با انرژی و گرم.    مردم این روزها یش از پیش نیازمندش هستند و ... حالا ...    با وجود جنگ ها و ... دارد – آرام آرام – جهانی می شود: عشق!
نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1387ساعت 21:36 توسط فرناز

هرگز نخواستم که توروبا کسی قسمت بکنم یا از تو حتی با خودم یه لحظه صحبت بکنم هرگز نخواستم که به داشتنه تو عادت بکنم بگم فقط مال منی به تو جسارت بکنم اینقدر ظریفی که با یک نگاه هرزه میشکنی اما تو خلوت خودم تنها فقط مال منی هرگز نخواستم که به داشتنه تو عادت بکنم بگم فقط مال منی به تو جسارت بکنم ترسم اینه که رو تنت جای نگاهم بمونه یا روی تیشهء چشات غبار آهم بمونه تو پاک و ساده مثل خواب حتی با بوسه میشکنی شکل همه آرزوهام  تجسمه خواب منی حتی با اینکه هیچکس مثل من عاشق تو نیست پیش تو آینهء چشام حقیر لایق تو نیست هرگز نخواستم که به داشتنه تو عادت بکنم بگم فقط مال منی به تو جسارت بکنم
نوشته شده در  یکشنبه هجدهم فروردین 1387ساعت 1:31 توسط بهنام

براي کشتن يک پرنده يک قيچي کافي ست. لازم نيست آن را در قلبش فرو کني،  يا گلويش را با آن بشکافی،  پرهايش را بزن... خاطره ی پريدن با او کاري مي کند،  که خودش را به اعماق دره ها پرت کند...
نوشته شده در  دوشنبه پنجم فروردین 1387ساعت 21:51 توسط فرناز

طنین گامهایت نغمه خواب را در گوش خورشید زمزمه می کند و  نفسهایت،دلرباترین آوازها را در جام سکوت می ریزد. چشمانت، تیرگی شبهای تنهایی را در خاطر خسته ام جلوه گر می سازد و امروز، خسته ام از آشوبی که دلم را به درد  می سپارد و بیزارم از فردایی که نگاهت را از من خواهد ربود.ای کاش زمان،کمی از وسعت بی انتهایش را و زمین، جرعه ای از زلالترین خاکش را به من می بخشید تا در برابر وجود نازنین تو،  حقیر نباشم و در دریای مهربان وجودت دل از تمام انتظار بشویم!
نوشته شده در  پنجشنبه بیست و سوم اسفند 1386ساعت 12:56 توسط فرناز

دربه در همیشگی کلی صد ساله منم خاک تمام جاده هاست جامه ی کهنه ی تنم هزار راه رفته ام هزار زخم خورده ام تاتو مرا زنده کنی هزار بار مرده ام شب از سرم گذشته بود در شب من شعله زدی برای تطهیر تنم ساعقه وار اومدی قلندرم قلندرم گمشده ی دربه درم فروتر از خاک زمین از آسمان فراترم قلندران سوختن....!لب از گلایه دوختن برهنگی خریدنو خرقه ی تن فروختن هواشدی نفس شدم تیشه زدی ریشه شدم آب شدی عطش شدم سنگ زدی شیشه شدم قلندرم قلندرم گمشده ی دربه درم فروتر از خاک زمین از آسمان فراترم تهی زقعروکین شدم برهنه چون زمین شدم مرا تو خواستی اینچنین ببین که اینچنین شدم سپرده از تن به زمین خون به رگ زمان شدم سایه صفت در پی تو راهیه لامکان شدم هیچ شدم تا که شوم سایه ی تو وقت سفر مرا به خویشتن بخوان به باغ آیینه ببر قلندرم قلندرم گمشده ی دربه درم فروتر از خاک زمین از آسمان فراترم
نوشته شده در  دوشنبه بیستم اسفند 1386ساعت 2:15 توسط